Το βλέμμα έχει όλη την αλήθεια. Οι Ομπάμα, στην κοινή συνέντευξή τους στο People, μιλάνε, δείχνουν και επιβεβαιώνουν τη δύναμη των δύο σε ένα σχολιάζει η Τζανίν Ρούμπινσταιν.
Στον τρόπο που το χέρι του ακουμπά απαλά στο γόνατό της· στον τρόπο που εκείνη σουφρώνει τη μύτη της σε ένα αστείο που προφανώς έχει ακούσει χιλιάδες φορές· στην αδιανόητη ικανότητά τους να μιλούν ταυτόχρονα χωρίς ποτέ ο ένας να καλυπτει τη φωνή του άλλου. Σχεδόν δέκα χρόνια μετά την αποχώρησή τους από την Ουάσινγκτον, ο 64χρονος Μπαράκ και η 62χρονη Μισέλ Ομπάμα επιστρέφουν εκεί όπου ξεκίνησαν όλα: στη νότια πλευρά του Σικάγο.
«Είμαστε το αντίβαρο ο ένας του άλλου. Χωρίς τον Μπαράκ, η ζωή μου θα ήταν όμορφη, αλλά σίγουρα πιο μικρή» είπε εκείνη
googletag.cmd.push(function() { googletag.display(‘300x250_m1’); });
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.document.addEventListener(‘DOMContentLoaded’, function () {lazym2();});
Καθισμένοι στον καναπέ του γραφείου του στο ολοκαίνουργιο Obama Presidential Center, οι δυο τους μοιάζουν να έχουν αποτινάξει από πάνω τους το βαρύ, τελετουργικό ένδυμα της εξουσίας.
Η Μισέλ δεν δέχεται σήμερα τη συνηθισμένη, αυτοσαρκαστική μετριοπάθεια του συζύγου της. «Ο άντρας μου σκέφτεται πάντα πώς θα αντανακλά το φως στους άλλους», λέει, κοιτάζοντάς τον.
Για τον Μπαράκ, η επιλογή της τοποθεσίας αυτού του υπερσύγχρονου δημόσιου χώρου δεν είναι μια πολιτική στρατηγική, αλλά μια συναισθηματική επιστροφή στις ρίζες.
«Έτσι ήρθα για πρώτη φορά στο Σικάγο», θυμάται ο πρώην πρόεδρος. «Μέσα σε ένα σαράβαλο αυτοκίνητο, με όλα μου τα υπάρχοντα στο πίσω κάθισμα. Εδώ είναι το σπίτι όπου μεγάλωσε η Μισέλ, η δεξίωση του γάμου μας έγινε σε απόσταση μικρότερη από ένα μίλι, το νοσοκομείο όπου γεννήθηκαν οι κόρες μας, η Μαλία (27) και η Σάσα (25). Η κοινότητα αυτή αγκάλιασε ένα παράξενο παιδί από τη Χαβάη. Μου έδωσαν ένα σπίτι».
«Κάθε κομμάτι του εαυτού μου χτίστηκε σε αυτή τη γειτονιά. Όταν ήμουν μικρή, δεν υπήρχε τίποτα παρόμοιο εδώ γύρω» είπε η Μισέλ συγκινημένη. «Όταν αρχίσαμε να βγαίνουμε, νοίκιαζε ένα άθλιο μικρό διαμέρισμα στην 53η Οδό. Χωρίς κλιματισμό. Τα Σαββατόβραδα πηγαίναμε για παγωτό στο Baskin-Robbins. Εκεί δώσαμε το πρώτο μας φιλί, καθισμένοι στο πεζοδρόμιο».
Δύο πέτρες, ίδιο βάρος
Στο προεδρικό κέντρο, η διάσημη καλλιτέχνης Μάγια Λιν δημιούργησε ένα γλυπτό με δύο πέτρες: διαφορετικού σχήματος, αλλά με το ίδιο ακριβώς βάρος. Είναι η οπτική αναπαράσταση του γάμου τους.
«Ήξερα σχεδόν αμέσως ότι πρόκειται για μια μοναδική γυναίκα με την ακεραιότητα, τον χαρακτήρα και τις αξίες που θα με έκαναν καλύτερο. Και ακόμα το κάνει», εξομολογείται ο Μπαράκ Ομπάμα.
Η Μισέλ, χρησιμοποιώντας μια ναυτική μεταφορά, εξηγεί τη δυναμική τους. «Εκείνος μου έδωσε το κουράγιο να σκεφτώ τι μπορώ να κάνω με ένα πτυχίο νομικής από το Χάρβαρντ πέρα από το να είμαι απλώς μια δικηγόρος. Ήταν το έρμα μου. Μου έλεγε πάντα: “Σε έχω”. Και όσο δύσκολα κι αν υπήρξαν τα πάνω και τα κάτω, με είχε πάντα. Κι εγώ, με τη σειρά μου, τον γειώνω, είμαι άγκυρα».
«Ήξερα σχεδόν αμέσως ότι πρόκειται για μια γυναίκα με ακεραιότητα, χαρακτήρα και αξίες που θα με έκαναν καλύτερο. Και ακόμα το κάνει» είπε εκείνος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Όταν η κουβέντα έρχεται στα οκτώ χρόνια που πέρασαν στον Λευκό Οίκο, οι αναμνήσεις αποκτούν μια γλυκόπικρη γεύση. Ο Μπαράκ θυμάται την ατάκα του Μπιλ Κλίντον, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την προεδρική κατοικία ως το «κόσμημα του στέμματος του ομοσπονδιακού σωφρονιστικού συστήματος».
«Λόγω της ασφάλειας, είσαι περιορισμένος. Είναι η φούσκα μέσα στη φούσκα», εξηγεί ο πρώην πρόεδρος. «Δεν μου λείπει η πομπή και οι τελετές. Δεν μου λείπει το να φοράω γραβάτα κάθε μέρα. Αυτό που μου λείπει είναι η δουλειά και οι άνθρωποι — η συντροφικότητα».
Για τη Μισέλ, ο Λευκός Οίκος ήταν πάνω από όλα το σπίτι όπου μεγάλωσαν τα παιδιά της, αλλά και ο χώρος που κρατά τις τελευταίες αναμνήσεις της μητέρας της, Μάριαν Ρόμπινσον. «Περάσαμε όμορφα εκεί μέσα», λέει. «Η 4η Ιουλίου είναι τα γενέθλια της Μαλία. Όλη η γιορτή στην πίσω αυλή, που συνήθως αφιερώναμε στις οικογένειες των στρατιωτικών, ήταν ταυτόχρονα και το πάρτι γενεθλίων της με πυροτεχνήματα. Εκεί έγιναν τα prom τους, εκεί γιορτάσαμε τα πάρτι αποφοίτησης των κοριτσιών».
Οι Ομπάμα θέλουν να (ξαναγράψουν) την ιστορία
Στη δεκαετία του ’90, ο ράπερ Τούπακ Σακούρ στο εμβληματικό κομμάτι Changes έλεγε: «Αν και μοιάζει σταλμένο από τον ουρανό, δεν είμαστε έτοιμοι να δούμε έναν μαύρο πρόεδρο».
Σήμερα, το Presidential Center ανοίγει τις πόρτες του ανήμερα της (της ημέρας απελευθέρωσης των σκλάβων στις ΗΠΑ), δίνοντας μια ιστορική απάντηση σε αυτούς τους στίχους.
«Ήταν πάντα μη ρεαλιστικό να πιστεύουμε ότι εξαιτίας μιας εκλογής, 400 χρόνια ιστορίας θα εξαφανίζονταν ξαφνικά», υπενθυμίζει ο Μπαράκ.
«Όμως υπάρχουν παιδιά που μεγάλωσαν υπό τη δική μου προεδρία και είπαν: “Ναι, φυσικά και μπορείς να έχεις έναν μαύρο πρόεδρο. Γιατί όχι;”. Και είμαι σίγουρος ότι όταν αποκτήσουμε μια γυναίκα πρόεδρο, κάτι που θα γίνει σύντομα κατά τη διάρκεια της ζωής μου, θα γίνει κι αυτό κανονικότητα. Αυτό θέλουμε».
«Το σύμβολο της προεδρίας του Μπαράκ δεν αφορούσε μόνο τη φυλή. Αφορούσε τον τρόπο που εμφανίζεσαι ως ηγέτης, ως άνδρας, ως πατέρας και ως σύζυγος. Αυτό που πρόσφερε ο Μπαράκ σε αυτή τη χώρα ήταν ένας ώριμος, εξαιρετικά ευφυής και ανιδιοτελής πρόεδρος. Και αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εξίσου σημαντικά με τη φυλή»
Η Μισέλ κλείνει την κουβέντα, επαναφέροντας το ζήτημα στην ανθρώπινη διάσταση του. «Το σύμβολο της προεδρίας του δεν αφορούσε μόνο τη φυλή. Αφορούσε τον τρόπο που εμφανίζεσαι ως ηγέτης, ως άνδρας, ως πατέρας και ως σύζυγος. Αυτό που πρόσφερε ο Μπαράκ σε αυτή τη χώρα ήταν ένας ώριμος, εξαιρετικά ευφυής και ανιδιοτελής πρόεδρος. Και αυτά τα χαρακτηριστικά είναι εξίσου σημαντικά με τη φυλή».
Καθώς οι δυο τους ξεσπούν σε γέλια για το αν ο Μπαράκ θα αντέξει να παίξει μπάσκετ στο νέο γήπεδο του κέντρου —με εκείνον να δηλώνει ότι θέλει να προστατεύσει τα γόνατά του και τον αχίλλειο τένοντά του και τη Μισέλ να τον πειράζει για την ευλυγισία του— γίνεται σαφές ότι η μεγαλύτερη επιτυχία αυτών των δύο δεν ήταν η κατάκτηση του Οβάλ Γραφείου.
Ήταν ότι κατάφεραν να επιστρέψουν στο Σικάγο με την ίδια ακριβώς ακεραιότητα που είχαν όταν έτρωγαν παγωτό στο πεζοδρόμιο, πριν η ιστορία αποφασίσει να τους αλλάξει τη ζωή. Eκεί όπου ξεκίνησαν όλα, που έδωσαν το πρώτο τους φιλί ένα καλοκαίρι που το τσιμέντο έκαιγε και ο Μπαράκ καλησπέριζε τη Μισέλ στο φτηνό, χωρίς κλιματισμό, κάπως άθλιο διαμέρισμα του στην 53η λεωφόρο.
