Μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην Αθήνα, ο Δημήτρης Μπάσης φαίνεται πως βρίσκεται μπροστά σε ένα μεγάλο δίλημμα. Ο αγαπημένος τραγουδιστής μίλησε ανοιχτά για τη βαθιά του ανάγκη να επιστρέψει στις ρίζες του, στο Χερσό του Κιλκίς, αποκαλύπτοντας ότι, παρά τα χρόνια και την επιτυχημένη πορεία του, η πρωτεύουσα δεν κατάφερε ποτέ να τον κάνει να νιώσει πραγματικά «σπίτι».
«Νιώθω ότι ανήκω»
Στο «Εσύ τι μουσική ακούς», ο Δημήτρης Μπάσης σε σχέση με τη σκέψη να επιστρέψει στο χωριό του δήλωσε: «Όταν επιστρέφω Κιλκίς και Θεσσαλονίκη, νιώθω ότι εδώ ανήκω, δεν το έχω ξεπεράσει αυτό. Είμαι 33 χρόνια στην Αθήνα και δεν με έχει κερδίσει.
»Νιώθω ξένος και έχω ριζώσει γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Θέλω πολύ να ξεριζωθώ και να επιστρέψω. Έχω στο μυαλό μου να επιστρέψω στο Κιλκίς και να είναι η βάση μου.
»Έχω κάνει μια μεγάλη διαδρομή πια στο τραγούδι και νομίζω μπορώ να ορίσω κάπως αλλιώς τη δουλειά μου και να βάλω τα όρια μου όπως θέλω εγώ και όχι όπως θέλει η δουλειά. Η γυναίκα μου το ακούει και δεν το πιστεύει ότι μπορεί να γίνει».
Η συνεργασία με τον Χρήστο Μάστορα
Ο ίδιος τοποθετεί ξεκάθαρα τον εαυτό του στον χώρο του λαϊκού τραγουδιού, διαχωρίζοντάς τον από μια πιο «lifestyle» σκηνή που κυριαρχεί σε άλλους χώρους. Παρότι δεν κρύβει ότι ακούει και εκτιμά καλλιτέχνες από αυτή την πλευρά, αποφεύγει τις ταμπέλες, επιμένοντας πως το βασικό για εκείνον είναι αν τον αγγίζει ένα τραγούδι. Μάλιστα, αναφέρθηκε ως παράδειγμα στον Χρήστο Μάστορα, με τον οποίο συνεργάστηκε στο ντουέτο «Ένα Λεπτό», μια σύμπραξη που –όπως είπε– αγαπήθηκε ιδιαίτερα από το κοινό.
«Ακούω τραγούδια της άλλης πλευράς και μου αρέσουν, δεν θέλω να ονοματίσω τώρα. Αν μου αρέσει κάποιος και μου αρέσει η μουσική και το τραγούδι του θα το πω και θα συνεργαστώ. Ας πούμε μου αρέσει πολύ ο Χρήστος Μάστορας και κάναμε μαζί ένα ντουέτο και έγινε μεγάλη επιτυχία», είπε αρχικά.
Ενώ εξήγησε: «Εγώ του το πρότεινα. Μου ήρθε το τραγούδι για να το πω μόνος μου. Μετά μου είπαν ότι θα ήταν ωραίο να το πω ντουέτο και μου πρότειναν έναν τραγουδιστή από το δικό μας ‘χώρο’ ας πούμε.
»Είπα ‘όχι ρε παιδιά, θα το πω με τον Χρήστο Μάστορα’. Ο Νίκος Μωραΐτης που έγραψε τους στίχους μου έλεγε ‘δεν θα δεχθεί, αυτός είναι τώρα στα πάνω του’. Τον προσέγγισα και το είπαμε όμως μαζί».
