Ο Νίκος Κοσώνας έδωσε συνέντευξη στην εκπομπή «Buongiorno», του MEGA και μεταξύ άλλων αναφέρθηκε για την παράσταση «Ο Κύριος Ζύλ» στο θέατρο Πόρτα.
Πρόκειται για μια σύγχρονη σκηνική ανάγνωση, μεταγραφή της εμβληματικής «Δεσποινίδος Τζούλιας» του Αύγουστου Στρίντμπεργκ, σε κείμενο και σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου, με τον Γιάννη Καράμπαμπα, τον Νίκο Κοσώνα και τη Θεόβη Στύλλου.
Νίκος Κοσώνας: Τι λέει για τον ιδιαίτερο ρόλο του
«Νομίζω ότι ξεκίνησε με την πρόθεση να το αλλάξει λιγότερο από αυτό που τελικά έκανε. Και είχε γράψει κάτι που είναι βασισμένο στη Δεσποινίδα Τζούλια, αλλά έχει αλλάξει πολύ γιατί έχουν αλλάξει οι ισορροπίες.
Από ταξικό έγινε και θέμα ανδρικής ταυτότητας μέσα στο έργο. Όταν διάβασα το τελικό κείμενο, με άγγιξε περισσότερο από την αυθεντική Τζούλια», είπε αρχικά ο Νίκος Κοσώνας.
Η εμπερία του να εμφανίζεται γυμνός στη σκηνή
«Η αλήθεια είναι ότι είναι λίγο δύσκολο. Δηλαδή είσαι γυμνός πάνω στη σκηνή, αισθάνεσαι λίγο τελείως σκέτος.
Με έχει βοηθήσει, έχω κάνει γυμνισμό στη ζωή μου, οπότε είμαι μαλακός με αυτό.
Το ίδιο και ο Γιάννης, το έχουμε συζητήσει. Και είναι ωραίο γιατί δεν έχουμε κανένας από τους δυο μας. Όταν εμφανίζεσαι γυμνός μπορεί είτε να λίγο να σφιχτείς και να κλείσεις είτε να ανοίξεις σε μια έπαρση ανάλογα πως αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα.
Βγαίνω και έχω τώρα καμιά δεκαριά δευτερόλεπτα να γδυθώ, το οποίο είναι μια τελετουργία. Είμαι στο πλάι της σκηνής, δεν έχω και πολύ χώρο και γδύνομαι και είμαι σε φάση ωραία πάμε να το κάνουμε. Έχει ένα ρίσκο αυτό κάθε φορά».
Πώς ξεκίνησε να ασχολείται με την υποκριτική
«Μου έρχεται η ιδέα όταν μπω στο Φυσικό, να δοκιμάσω και κάτι τέτοια τέχνη που μέχρι τότε έχω παίξει μόνο κιθάρα κι έχω χαζότραγουδήσει. και πάω στην Ερασιτεχνική του Φυσικού και έκατσα λοιπόν εκεί, το ζύγισα. Τρία χρόνια έκανα ερασιτεχνικά και λέω εντάξει, δεν πάει άλλο, το αγαπάω.
Οι γονείς μου δεν το προτίμησαν. Το ήθελαν να το έχω για χόμπι. Δεν ήταν αντίθετος να το κάνω, αλλά προτιμούσα να γίνω ένας επιστήμονας, να βγω και στο εξωτερικό.
«Ο πατέρας μου το πήρε πιο χαλαρά, η μητέρα μου ήθελε να πάρω το πτυχίο μου»
«Όταν αποφάσισα να μπω στην δουλειά του θεάματος με κάποιον τρόπο, ήθελα να δω αν μπορώ μόνος μου ότι «ψάρια πιάνω» και τα λοιπά.
Οπότε ούτε στο ωδείο όταν είχαν μπει οι συμφοιτητές μου που είσαι δώδεκα ώρες τη μέρα σε μια κατάσταση οικογένειας το έτος, δεν το ξέρανε για αρκετό καιρό και ούτε μετά που ξεκίνησα να παίζω στην τηλεόραση το έλεγα ανοιχτά.
«Είμαι υπερήφανος για τη μητέρα μου, και εκείνη το ίδιο για μένα»
Τα πράγματα δε θέλει να μου έρχονται εύκολα. Θέλει να παλεύω. Ανατρίχιασα όταν είδε την παράσταση η μητέρα μου και μου είπε «μπράβο αγόρι μου»».
