Για δεκαετίες, ο κινηματογράφος και η τηλεόραση πρόβαλλαν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ανδρισμού: τον σκληρό, ατρόμητο ήρωα που λύνει τα προβλήματά του με τη βία, δεν εκφράζει συναισθήματα και μετρά την αξία του μέσα από την ισχύ, το χρήμα ή την κοινωνική του θέση. Οι άνδρες, λέει, «δεν κλαίνε». Σωστά; Ο ηθοποιός, σεναριογράφος και παραγωγός Ντάνι ΜακΜπράιντ θεωρεί πως πολλοί άνδρες μεγάλωσαν πιστεύοντας σε αυτό το μοντέλο και τελικά έμαθαν τα λάθος μαθήματα από τις ταινίες που παρακολουθούσαν.
«Μεγαλώνοντας τη δεκαετία του ’80, μας πουλούσαν τον ματσισμό, τις ταινίες δράσης και τη λογική “σκοτώστε τους όλους και ας τους ξεχωρίσει ο Θεός”»
Ο δημιουργός των επιτυχημένων σειρών «Eastbound & Down», «Vice Principals» και «The Righteous Gemstones» μίλησε στους New York Times με αφορμή το νέο του βιβλίο διηγημάτων «Thrilling Tales of Modern Men», το οποίο εξερευνά τις ανασφάλειες, τις φιλοδοξίες και τις αντιφάσεις της σύγχρονης ανδρικής ταυτότητας. Μέσα από τους χαρακτήρες του επιχειρεί να φωτίσει ανθρώπους που συχνά νιώθουν θυμό, ζήλια ή αίσθημα ανεπάρκειας, αναζητώντας διαρκώς επιβεβαίωση.
«Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι αυτό δεν είναι η πραγματική ζωή. Δεν λειτουργούν έτσι τα πράγματα»
Αναφερόμενος στη συζήτηση περί «κρίσης της αρρενωπότητας», ο ΜακΜπράιντ υποστήριξε ότι οι άνδρες της γενιάς του μεγάλωσαν βομβαρδιζόμενοι από εικόνες υπερβολικού «ματσισμού». Όπως είπε, τη δεκαετία του 1980 κυριαρχούσαν τα μηνύματα που εξυμνούσαν τη σκληρότητα, την επιθετικότητα και τη λογική του «εξόντωσέ τους όλους». Μεγαλώνοντας, συνειδητοποίησε ότι αυτή η εικόνα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματική ζωή και ότι πολλοί άνθρωποι περνούν σήμερα μια δύσκολη διαδικασία επαναπροσδιορισμού των αξιών τους.
«Ίσως υπάρχει αυτή η αργή αφύπνιση, η συνειδητοποίηση ότι όλα όσα μας έλεγαν δεν είναι απαραίτητα ο σωστός τρόπος να ζούμε», σημείωσε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας την αμηχανία που ακολουθεί όταν κάποιος προσπαθεί να ανακαλύψει τι έχει πραγματικά σημασία για τον ίδιο.
Η επιρροή των κινητών και των αλγορίθμων
Ο ΜακΜπράιντ στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο τα παιδιά και οι έφηβοι διαμορφώνουν σήμερα την ηθική τους αντίληψη. Μεγαλωμένος σε θρησκευτικό περιβάλλον, θυμάται ότι μέσα από την εκκλησία διδάχθηκε βασικές αρχές και αξίες. Τώρα, ως πατέρας, αναρωτιέται αν οι νεότερες γενιές λαμβάνουν αντίστοιχα εφόδια.
«Είναι μια επικίνδυνη εποχή, αν σκεφτεί κανείς πόση επιρροή έχουν πλέον τα κινητά τηλέφωνα και σε τι μπορεί να εκτίθεται κάποιος χωρίς καν να το συνειδητοποιεί»
Κατά τη γνώμη του, οι αλγόριθμοι των κοινωνικών δικτύων και η αδιάκοπη παρουσία των κινητών τηλεφώνων μπορούν να επηρεάσουν βαθιά τον τρόπο με τον οποίο οι νέοι αντιλαμβάνονται το σωστό και το λάθος. Υποστήριξε μάλιστα ότι πρόκειται για μια επικίνδυνη περίοδο, καθώς πολλοί νέοι εκτίθενται καθημερινά σε τεράστιο όγκο περιεχομένου χωρίς να αντιλαμβάνονται πάντα τον αντίκτυπό του.
Ο ίδιος προσπαθεί να περιορίσει την πρόσβαση των παιδιών του στα smartphones, επιτρέποντάς τους να χρησιμοποιούν υπολογιστές στο σπίτι όπου μπορεί να έχει καλύτερη εικόνα του τι παρακολουθούν. Όπως εξήγησε, δεν τον ανησυχεί μόνο το ακατάλληλο περιεχόμενο, αλλά και το γεγονός ότι οι συσκευές συχνά αντικαθιστούν την πραγματική κοινωνική επαφή και τις εμπειρίες της καθημερινότητας.
«Ακόμη και ο ίδιος ο αλγόριθμος μπορεί να αλλοιώσει την αντίληψή σου για το τι είναι σωστό και τι λάθος»
Οι διαχρονικές ανθρώπινες αδυναμίες
Παρότι τα έργα του χαρακτηρίζονται συχνά ως πολιτική ή κοινωνική σάτιρα, ο ΜακΜπράιντ θεωρεί ότι οι πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες δεν είναι εκείνες που επικεντρώνονται αποκλειστικά στην επικαιρότητα. Αντίθετα, προτιμά να εξερευνά διαχρονικά ανθρώπινα ελαττώματα όπως η ενοχή, η ντροπή, η ανασφάλεια και ο φθόνος.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η ζήλια αποτελεί ένα από τα πιο αποκαλυπτικά συναισθήματα για έναν χαρακτήρα, επειδή φανερώνει τόσο τι θεωρεί σημαντικό όσο και το πώς βλέπει τον εαυτό του. Πολλοί από τους ήρωες του νέου του βιβλίου δεν γνωρίζουν πραγματικά τι θέλουν από τη ζωή· απλώς επιθυμούν όσα έχουν οι άλλοι.
